Zapoczątkowane w 1971 roku Klasery zbudowane są z geometrycznych lub organicznych modułów zorganizowanych szeregowo.

Miejscowe naruszenia rytmu i układu modułów zaburzają system. Struktury tych ciągów koncentrują się zazwyczaj w górnej części dzieła, a przysłanianie daje efekt zatrzymania bądź zakłócenia kontinuum.

Wyłamywanie się z konwencji, demontowanie wcześniej zdefiniowanej metody czy dezorganizacja rytmu sprawiają, że każda z prac w nakładzie jest unikatem. Znaczne fragmenty kompozycji pozostawione bez interwencji potęgują natomiast ekspresję pustki.

Tytuł serii przywodzi na myśl strony z albumu do przechowywania szlachetnych druków, a środki formalne — estetykę archiwum, kojarząc się z instytucjami odpowiedzialnymi za przetwarzanie wiedzy i preparowanie informacji. Metaforyczne znaczenie tej koncepcji, której plastyczne efekty są przewrotnie atrakcyjne, to głos na rzecz artystycznej, życiowej i politycznej swobody.

W latach siedemdziesiątych grafika w użyciu artystów postkonceptualnych przeżywała swoją aktualizację: stawała się adekwatnym językiem dla realizacji o charakterze autoreferencyjnym, jakie upowszechniano w ramach prestiżowych przeglądów (np. Ljubljana Biennial of Graphic Arts).

Klasery zaliczają się do grupy dzieł nazwanej Paper Art, co ma podkreślać naturalne cechy tworzywa. Wykonywane były zgodnie z metodą no print prints, czyli przez uwypuklanie procesów montażu, zagięć, nakładania kolejnych warstw, klejenia. Nie są rezultatem druku, niemniej stanowią integralną część określonych egzemplarzy (np. Podmięte sfumato, 1971).

Opracował Krzysztof Siatka